De eerste stappen.

   

    In februari van 2007 gingen Wil en ik een weekje naar de Dordogne. Gewoon om eens te proeven of we het land in winterkleed net zo prettig vonden als wanneer het hoog zomer is. Dat bleek zeer mee te vallen. Bovendien hadden we ons eerste persoonlijke contact met een verkoper, Dhr. Coppens. Zijn landje bekeken we als eerste en we vonden het prachtig! Maar om nou gelijk te vallen voor het eerste beste aanbod ging wel wat ver. Dus nog bijna 1 week rondgereden. Bijna 1000 Km totaal. Maar..... geen enkel stukje land had DAT wat we in Champniers wel voelden en zagen. 's Avonds gebeld naar de verkoper en na enig heen en weer gepraat uiteindelijk tot een overeenkomst gekomen. Wij zouden het stukje grond van 2500M2 kopen! Permis de vente was niet nodig zei Alois Coppens, een man een man een woord een woord. Enge dingen hadden we gezien op TV. Fransen die niet te vertrouwen waren, onderhandse doorverkopen, terwijl de trotse nieuwe eigenaar dacht de gelukkige bezitter van zijn/haar droom te zijn. Griezelig was dat allemaal. Wij hebben van dat alles helemaal niets ervaren. Eerlijke en oprechte mensen, wel met Franse snelheid voor wat betreft het beantwoorden van mails e.d..

    Het  CU zou op 16 Mei 2007 verlopen en diende door de eigenaar verlengd te worden. Volgens de verkoper kon hij dat echter niet doen. "C'est la loi Francaise monsieur"! Nu hadden we een probleem. Op voorstel van de verkoper hebben we toen gezamenlijk een afspraak gemaakt bij de D.D.E.. Daar werden we allervriendelijkst ontvangen. De ambtenaar hoorde de verkoper aan en stelde mij in het gelijk. De verkoper moest het CU zelf verlengen en de tijd drong. Maar.... hij kon de aanvraag toch ter plekke schrijven, zo sprak de ambtenaar. Zo gezegd, zo gedaan! Op een scheurblok even een paar regels geschreven en..... de CU zou per 16 Mei 2007 verlengd worden! Dat gaat dus weer goed!