Eindelijk was het dan de laatste week van November! Ter ere van de verjaardag van Wil hadden we een huis gehuurd. We waren van plan om het terrein af te palen en we hadden een afspraak bij de Crédit Agricole in Piégut om een bankrekening te openen. We hadden een rekening bij La Poste, maar dat absoluut af te raden. Bij La Poste wordt in ieder geval niet gecommuniceerd en dat is erg lastig wanneer je een chequeboek, onmisbaar immers in Frankrijk, wilt hebben. Ondanks een zeer ruim tegoed van € 1200 was dat onvoldoende om zo een chequeboekje te mogen ontvangen. Eerst heette het dat het boekje, uitsluitend voor de eerste maal, naar een Frans adres verzonden moest worden, dat lukte niet. Toen zou men het op het postkantoor voor ons bewaren, lukte niet. De enige manier voor ons om te ontdekken of we wel of geen boekje mochten ontvangen bestond uit ondervinding: Navragen en dan ontdekken dat er, ondanks toezeggingen, weer geen boekje was. Bij de CA liep dat allemaal anders: een intakegesprek van 20 minuten, kopiëren van de paspoorten en uiteraard de afrekening van ons Nederlandse energiebedrijf(!!!) en storten van € 100 was voldoende. Bij thuiskomst lagen de toegangscodes voor internet reeds klaar en 1 week later werd het chequeboekje bezorgd, gewoon in Nederland. Wat een verademing en een aanrader voor iedereen die dat wil.

    Maar eerst zijn we die maandagmorgen na aankomst begonnen met de aanschaf van de palen voor het land. Een stukje langs de weg naar Saint Mathieu, langs Chateau Rocher, hadden we eerder al een terreintje gezien waar veel palen lagen opgeslagen. Bij navraag bleek dat van iemand te zijn die even verderop woonde en die op dat moment bezig was met de fabricage van nog meer palen. Na ons voorgesteld te hebben en even een hand geschud te hebben maakten we kenbaar dat we 60 palen wilden aanschaffen. Nou dat kon hij had er genoeg. 2 meter lang zijn ze, 12 cm dik, kastanjehout en kosten € 1,50 per stuk. Niet slecht! Ze gaan zo ongeveer 15 jaar mee. Met een paar keer heen en weer rijden hebben we alles met de Astra naar het landje vervoerd en vervolgens verdeeld langs de erfgrens. Dat was hard werken! Maar het ergste moest nog komen zo bleek later. Een leuk voorval was ook toen er een Frans autootje stopte in de bekende witte uitvoering en de bestuurder even contact zocht. Ik begon natuurlijk in mijn beste Frans, maar het bleek in dit geval om een landgenoot te gaan die bij de makelaar in Saint Mathieu werkt, denk ik, en die onze website had gevolgd. We hopen hem later nog eens weer te treffen, want nu konden we niet veel praten.

    We begonnen na de koffie met veel goede moed aan de eerste handgeboorde gaten, maar niet nadat we eerst ook nog koffie bij de burgemeester (onze achterbuurman) hadden gedronken. We hadden speciaal voor deze gelegenheid een oer-Hollandse grondboor gekocht. Uit voorzorg kozen we voor de grote uitvoering, 10 cm doorsnede. Vier gaten hebben we zo gedaan! Ruim een uur later was dat gepiept, maar wat een hel! De grond is keihard, gelukkig geen keien! De pijn in schouders en onderarmen is niet leuk meer en we komen tot het besef dat het zo niet gaat lukken. Wil, slim en praktisch als altijd, zegt dat we eerst naar Nontron gaan om daar eens te kijken wat er te huur is. Bij de Bricolage hangt een folder van een verhuurbedrijf en daar gaan we eerst eens kijken. Hoewel de hond die de wacht houdt een uiterst onguur type lijkt is de baas van het spul heel erg vriendelijk. We hebben ons probleem uitgelegd en ja hoor, hij heeft een gemotoriseerde grondboor met een diameter naar keuze van 200 of 120 mm. Afgesproken dat we die de andere dag zouden komen halen voor een halve dag, kostte € 56,00 inclusief assurantie.

 

    De andere dag vroeg naar Nontron om de grondboor op te halen. Eerst nog even contanten opnemen bij de automaat van de Super-U, want we moeten natuurlijk borg betalen. Nou niets bleek minder waar. Meneer wilde een cheque, véééééél gemakkelijker, toch?! Jazeker als je een chequeboekje hebt en daar lag nou net ons probleem helaas. Tja, wat dan? Ondertussen ging de goede man gewoon door met het invullen van het contract, alsof er niets aan de hand was. Legitimatie? Waarvoor? Heb je ook een telefoonnummer? Ja, nou dan is dat voldoende en dan rekenen we af als je terug komt! Nou zo een manier van doen  heb ik in Nederland voor het laatst in mijn jeugd meegemaakt en dat was toch zeker in de vorige eeuw! Wij dus en route met de grondboor opgevouwen in de Astra.

    De "hoogtes" van La Chapelle waren bedekt in de mist, maar toch maar begonnen! Het boren op zich viel uiteindelijk heel erg mee en het boren van de gaten vorderde snel.

 

 

 

 

 

 

 

Al snel klaarde het weer op en de zon begon uitbundig te schijnen.

Het resultaat mocht er uiteindelijk zijn nadat alle palen op lengte waren gezaagd ( met de hand, jawel!) en "moe maar voldaan" zoals dat heet genoten we daarna nog even van de middagmaaltijd.

Om half twee moest de grondboor weer ingeleverd worden.

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    De woensdag gebruikten we om naar de CA te gaan voor onze nieuwe bankrekening en wat bij te komen van de aanslag op onze lijven. In de middag zijn we even bij het Syndicat Intercommunal Des Eaux Région de Nontron in 24300 Le Bourdeix langs geweest. Even informeren naar de stand van zaken rond de aanvraag van de assainissement non collectif, ook wel bekend als septic tank. We moeten voor de twee huizen ieder een aparte voorziening aanleggen die in een gezamenlijk uitvloeibed van 35m2 mogen uitkomen. 's Avonds nog bij Roel van Malsen en zijn vrouw Danielle langs geweest om de grondwerken te bespreken. Roel en Danielle hebben sinds enige jaren een grondverzet bedrijf en bij het Syndicat is men zeer te spreken over de kwaliteit van zijn werk. Bij anderen is dat wel eens anders zo verzekerde men mij daar! Het geeft toch altijd een beter gevoel als je zelf niet bij de werkzaamheden kunt zijn om dan een vertrouwd persoon aan je project te laten werken vinden wij. Danielle heeft in de twee weken daarna voor ons nog de ontbrekende situatietekening ingeleverd en alles is nu gereed om de tanks in te graven. Zodra er tijd voor is zal Roel daar mee beginnen, zodat we dan volgend jaar over drinkwater en afvalwaterzuivering op het landje beschikken.

 

Daarna op Donderdag nog de verjaardag gevierd van Wil. We kochten voor het avondeten oesters #1, wat goede wijnen en een mooi stuk vlees. Daarna uitbuiken bij de open haard en genieten van de intense stilte van de omgeving.

Zaterdag hebben we de sleutel van het huis weer ingeleverd. De eigenaresse vroeg ons of we al de contacten hadden kunnen maken die we wilden en uit het daarop volgende gesprek vertelde zij ons wie haar mooie huis had gerestaureerd. Dat bleken de plaatselijke metselaar en de plaatselijke timmerman te zijn! Of we die al hadden gesproken? Nou, uit niets bleek dat Champniers over deze vaklui beschikte, want er was geen enkel bord nog verwijzing naar deze mensen. Voordat we naar Nederland vertrokken zijn we nog even op bezoek geweest bij de metselaar. Die was heel makkelijk te vinden bleek achteraf. als we de weg overstaken, dan moesten we rechts aanhouden. Dan, na enige tijd zouden we aan onze rechterhand een nieuw huis zien, daar was het nog niet. Nog een stukje doorrijden en dan kwam er nog een nieuw huis, daar was het! We zijn er uiteindelijk gekomen, maar de metselaar was er niet. Wel zijn vrouw en daarmee spraken we. Zij wilde weten hoe we aan het adres zijn gekomen. Toen zij hoorde van ons huurhuis moest zij hartelijk lachen. Zij kende het gebouw en zijn eigenaren wel! Toen het contract werd getekend voor de restauratie stond het gebouw daarin omschreven als een "tas de pierres" een stapel stenen! We spraken af dat ik de tekeningen zal faxen en dat we eind Maart als we er weer zijn een afspraak maken om elkaar te ontmoeten en dan misschien wel tot zaken kunnen komen.

U leest nog van ons!