De Fundering - November 2008

    Eindelijk is het dan zo ver!

 

Op 25 november werd het beton gebracht voor de fundering. Maar eerst had Roel van Malsen deze fundering uitgegraven en het oppervlak rond de op te bouwen funderingsmuren uitgevlakt.

.

 

    Hij had dit alles zo keurig mooi gedaan, dat er uiteindelijk 1,5 m3 beton te veel besteld was. Deze rest hebben ze helaas, maar wel met goede bedoelingen overigens, op de nieuw aangelegde ondergrond voor de parkeerplaats gestort. Hier ligt 30 ton roze gravillons, afkomstig uit de steengroeve van Abjat sur Bandiat.

Hier was de parkeerplaats nog mooi schoon!

 

 

 

 

 

Hier was de parkeerplaats overigens nog mooi schoon!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hier wat foto's van de gegoten fundering. Deze is overigens zo een 80 cm hoog en 30 cm breed! Op de achtergrond is de plak beton te zien die over was!

.

 

    Nu is het nog 2 a 3 weken wachten totdat de fundering hard genoeg is geworden. Hierna zal de opbouw van de vloer gaan beginnen. Hierin worden de pijpen verwerkt die naar en van de fosse komen en gaan, de toegangen van drinkwater, elektra, telefoon en signaal van de later te plaatsen satellietschotel. Ik houd jullie hiervan op de hoogte.

Van Ontspanning en de Vermaak

    Gelukkig was er ook nog wat tijd voor ontspanning, het was immers prachtig weer. Er werden weer de nodige plaatsjes bezocht, koffie op het terras gedronken en ik moest even een paar dagen rustig aan doen. De spierpijn na de vendange van zeker wel 1 dag was overweldigend voor 3 dagen! Ik was dan ook heel druk geweest en men kan zeggen wat men wil maar een ambtenaar heeft dus ook gewoon spieren! Anders kunnen ze immers geen zeer doen, ja toch?

    De dag van de vendenge begon al "vroeg". Ik werd om 08:00 uur opgehaald door mijn inmiddels grote Franse vriend Patrice, die overigens ook mooi een stijve vinger over hield aan de hele exercitie! Na zo een 20 minuten laag vliegen over de weg kwamen we dan aan bij de vriend van Patrice, Patrick, die zelf een kleine wijngaard van de familie bestierd. Vergist U zich hierin niet hoor! Er gaat erg veel tijd zitten in de voorbereiding van het seizoen, het onderhoud van de wijngaard en de materialen en de consumptie van de producten!

    Patrick maakt, omdat zijn wijngaard in de Charente ligt, een heerlijke aperitiefwijn: Pineau de Charente. Hij maakt deze in wit en rood en het heeft wel iets weg van Port. Maar voordat men begint moet er wel eerst even een bodempje worden gelegd. Dus we beginnen met iets dat heet "Casser la Croûte". Het is geen kleinigheid deze gewoonte. Een zeer fors ontbijt met..... erg veel alcohol daarbij in allerlei vormen. Zo is er natuurlijk de wijn, de whisky en de Eau de Vie. En je moet ze allemaal proberen natuurlijk. Dan is er de koffie. Die wordt erg heet ingeschonken en zelfs oma, die de koffie inschenkt, zit in het complot. Zij schenkt het bakkie vol tot zo een anderhalve centimeter onder de rand. Vervolgens komt niet lang daarna Patrick er achteraan. Heel onschuldig ogend en bijna verleidelijk pratend vraagt hij dan of de koffie niet te heet is. Natuurlijk zeg je dat hij wel heet is, want dat is gewoon zo! Dan vindt hij het nodig om die koffie maar eens snel af te koelen. Dat doet hij met....... Eau de Vie van druiven en het volgende bakkie doet ie dat weer, nu ongevraagd, met Eau de Vie van pruimen en het volgende bakkie doet ie dat weer met.... ik weet niet meer wat dat was. Het ontbijt duurt uiteindelijk zo een anderhalf uur en daarna ging de groep van 16 het veld op. 12 man/vrouw met een pannier, 2 met een draagkorf om de panniers te legen, 1 op de trekker en Patrick in de cave. Zo werd de halve wijngaard leeggeplukt, waarbij de experts de uitmuntende druiven uitzocht voor de Pineau en de rest van de amateurs de andere druiven plukten.

    Toen het 13:00 uur was geworden moesten we alweer aan tafel. En U raadt het al: een forse maaltijd met een heleboel soorten alcoholische versnaperingen. Zo was er uiteraard volop wijn, soep vooraf, een mooie varkensrollade van een kilo of 7 die we moesten opeten met 16 man en vrouw, veel stokbrood, haricots, aardappels en kaas met veel Eau de Vie toe. Daarna dronken we koffie, erg hete koffie wederom, met.... Eau de Vie van iets. Na zo een 3 uur gingen we nog even buitenspelen en werd het laatste perceel leeggeplukt. Tijdens het plukken gingen de jongere dames rond met dranken, het was er immers behoorlijk warm. Je kon kiezen uit wijn, bier en wijn. Water had men niet op gerekend, maar dat was na enig zoeken toch wel beschikbaar. Toen was het moment daar dat we klaar waren met de pluk. In de cave moest echter nog heel wat gebeuren. De Pineau moest nog gemaakt worden. Dat gebeurt in eeuwenoude vaatjes van ongeveer 140 Liter. Er gaat ruim een kwart Eau de Vie, uiteraard zelf gestookt, in het vat, een paar kilo suiker en de most van de gekneusde en uitgelekte druiven. Ik heb die dag 9 plastic containers van 30 Liter inhoud gezien, gevuld met Eau de Vie van druiven. Als je dan nagaat wat 1 flesje kost, dan zult U begrijpen dat het mij, buiten de dampen die er vanaf kwamen, even duizelde! Later hebben we de overgebleven resten van de geneusde druiven nog in het grote, open vat gestort om te fermenteren met de rest. Een gedeelte hiervan zal later in het jaar weer worden gebruikt om Eau de Vie te stoken voor het volgend jaar.

    Toen wij moe maar voldaan, zoals dat heet, ons gingen wassen, want het gehele proces spettert nogal, zat het merendeel van de collega plukkers al weer aan tafel. Hoewel het naar Hollandse maatstaven prima weer zou zijn geweest om lekker buiten te eten en te drinken werd dit niet gedaan. Ik werd eigenlijk meer naar binnen getrokken en achter mij werd gauw de deur van het onderhuis weer dicht gedaan. Het was wel knus zo met z'n 20-gen (plotseling waren er nog enkele genodigden bijgekomen) in het onderhuis, peertjes van 250 Watt aan het plafond, de kachel; stond zachtjes te branden en.... we begonnen de eetsessie - die naar later bleek weer bijna 3 uren zou gaan duren - met jawel een aperitief! Beter gezegd met een compilatie van alle aperitieven van die dag, want men was blij dat de oogst binnen was. En we dronken weer te hete koffie die weer afgekoeld moest worden, we aten stokbrood, witte boontjes die fijn geprakt moesten worden en gesmeerd met een fikse scheut notenolie (zelf gemaakt uiteraard), eigen gemaakte aardappelpuree met olijfolie en boter en gebraden kip uit eigen ren. Het was een feest, het was onvergetelijk ( voor zover de alcohol dat toelaat ) en het is voor herhaling vatbaar. Thuisgekomen zat mijn lieve vrouw op mij te wachten en zij was benieuwd naar mijn belevenissen van die dag. Helaas kon ik alleen nog maar strompelen, want de spierpijn was begonnen en ik was zooooooo moe dat ik ben gaan douchen en mijn bed ben ingerold. Ik wil U bij deze dan ook verzoeken om ieder glas wijn dat U drinkt met ontzag te behandelen, de werkkrachten die er aan hebben gewerkt te respecteren en die drievijfennegentig die je betaald hebt is eigenlijk schandalig weinig geld voor zo iets arbeidsintensiefs als dit product van de wijnbouw.

 

    Twee weken later op Zaterdag was de soustirage. Helaas kon ik daar niet bij zijn, de arbeid riep.

 

Hieronder wel enkele foto's van de 3 Musketiers:

Van links naar rechts: Patrick, Patrice en Maître Paul.

 

Paul en Patrice (verhouding 3:1)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Paul: Als het meezit later een betere foto!

 

 

    Na mijn herstelperiode van 3 dagen was ik weer helemaal de oude en zijn we op Zaterdag nog naar de rommelmarkt in Abjat sur Bandiat gegaan. In deze prachtige plaats wordt heel erg veel gedaan door de, met name, Engelse immigranten. Zondag zijn we dan nog naar Saint Saud -Lacoussiere gegaan. Hier was een heel groot feest te ere van de Cepe = Eekhoorntjesbrood en de Veau sous la Mère = kalf georganiseerd. Hier was weer van alles te koop: honing, paddenstoelen, zeepjes, jammetjes het houdt niet op. Natuurlijk kwam Patrice weer vele bekende tegen die allemaal gekust moesten worden, naar goede Franse gewoonte. Reeds vroeg hadden we onze tegoedbonnetjes voor de maaltijden gekocht en om 11:00 begon zich al een fikse rij te vormen. Geen zorgen, we gaan eerst iets drinken zei Patrice. Op het terras, met bekenden, hebben we toen heel beschaafd een cognacje genoten. Later zijn we aan de grote feestbar gaan staan en jawel hoor: weer veel bekenden. Die wilden allen iets uitdelen en zo was het glas Pastis leeg of even zo snel was het ook weer gevuld. Daar dit alles geen commerciële achtergrond heeft zijn de prijzen bijzonder aangenaam en dat deelt makkelijk uit. Met alle gevolgen van dien. 

 

 

Tot gauw bij het vervolg van de bouw!